Logo VVBTD

 

44web

 

De bereikbaarheid

Toen de Haringvlietdam er nog maar net was, kwam er nog niet veel verkeer over. Later is dat enorm toegenomen. Na de opening ven de N57 kwamen er veel mensen die even een dagje naar Ouddorp gingen. Vooral in de zomerperiode nam het verkeer sterk toe waardoor er veel filevorming ontstond. Als je nu in de zomer eens om een uur of tien ‘s avonds gaat kijken bij de dam, kun je er zeker van zijn dat het verkeer dan nog steeds vast staat. Voor de mensen van het eiland is de opening van de Haringvlietdam alleen maar een verbetering geweest. Ze leven door de verandering minder geïsoleerd en kunnen nu, wanneer zij het willen, het eiland verlaten. Ook de aanvoer van levensmiddelen, wat vroeger over het water kwam is geen probleem meer. Vroeger als het echt noodweer was en de veerboot niet meer kon varen zaten de mensen op het eiland vaak zonder voedsel. Dit zal nu niet meer voor komen. Dit zijn eigenlijk alleen maar voordelen.

foto: Met het veer ook de borden weg

Natuurlijk zijn er ook nadelen van het komen van de Haringvlietdam. Als de kleine sluizen open gaan voor bootverkeer ontstaat er regelmatig een file en doe je er langer over om aan de overkant te komen. Als het slecht weer is en het heel erg hard waait en je rijdt over de dam, kun je last hebben van windstoten wat heel gevaarlijk kan zijn en moet je uitkijken dat je niet over de dam heen knalt. Menig ongeluk is dan ook al gebeurd door hard en onoplettend rijden. Uiteindelijk is de vervanging van de veerboot voor de Haringvlietdam zeker een verbetering geweest omdat: de mensen van het eiland niet meer geïsoleerd zijn, ze minder lang hoeven te reizen. niet meer afhankelijk zijn van weersomstandigheden en kunnen gaan en staan waar ze willen.

Ellen Groeneveld en Ashley Landwehr47

Het was erg leuk om dit onderzoek te doen. Je maakt zoveel emoties los over een onderwerp waar we eigenlijk heel weinig over wisten. Wel van de verhalen van onze ouders, die min of meer met de veerboot zijn opgegroeid. Doordat wij nu zelf op onderzoek zijn gegaan werd het één geheel. De foto’s en krantenknipsels die we van verschillende mensen gekregen hebben, maken het beeld compleet. Nu konden wij onze ouders verhalen vertellen die wij uit de eerste hand hadden en zij nog niet wisten.

Als we terug kijken is het een behoorlijke klus geweest om te doen, maar als je er eenmaal mee bezig bent wordt het steeds leuker. Het leuke van dit werkstuk is de verhalen die we gehoord hebben van de mensen die vroeger op de boot hebben gewerkt. Zo zijn we heel veel te weten gekomen hoe de mensen vroeger leefden. Het leven is nu eigenlijk veel makkelijker geworden.

We zijn een aantal keren in Middelharnis geweest en hebben daar gesprekken gevoerd met Piet Krijgsman. Aan hem hebben we heel veel te danken. Hij was vroeger hofmeester op de veerboot. Van hem hebben we zoveel foto’s, toegangskaartjes en krantenknipsels gehad, maar het belangrijkste wat hij gaf waren de verhalen. Uren kon die man vertellen, met zoveel enthousiasme, dat we vanzelf meegesleept werden.                                                                                  

foto: 1999 - Ellen (l) en Ashley (r) in gesprek met Piet Krijgsman

Het mooiste compliment dat hij ons gegeven heeft, is de vraag of we dit boekwerk, zoals hij dat noemt, uit willen geven. Ome Piet, zoals wij hem mochten noemen, is druk bezig geweest om iemand te vinden die ons daar mee kon helpen. Omdat er over de veerboot maar heel weinig informatie te krijgen is, zijn ze blij met ieder stukje wat er maar over te vinden is.

Verder hebben we veel hulp gehad van Rina van Groningen. Haar vader was vroeger de walkapitein in Hellevoetsluis. Zij heeft altijd op de veerhaven gewoond en kon ons dus ook wel iets vertellen hoe het er in Hellevoetsluis er aan toe ging. Zo blijven er ook nog een aantal mensen over die ons geholpen hebben om de juiste kontakten te leggen. Zoals onze ouders, Kees en Els Groeneveld en Cees Landwehr en Gerda Jansen maar ook, Leo Blok, Silia Janbroers, Bas en Jannie Jongste, Dhr. Suverein en Piet Smit. Dan blijven er over Chris Sondermeijer en Arie Giezen, die ons allerlei snufjes hebben geleerd op de computer. Het scannen van de foto’s is een heel werk geweest maar door hun hulp is het een compleet werk geworden.

Onze eerste reactie was dat wij een volgende keer, wel twee keer zouden nadenken voordat we weer zo uitgebreid aan de slag zouden gaan. Aan de andere kant kregen we door de reacties van mensen, zoveel complimenten, dat we alleen daarom al het een volgende keer weer op dezelfde manier zouden doen. Als we nu, bijna twintig jaar later merken, hoeveel plezier we veel mensen met dit verhaal gedaan hebben geeft het nog meer voldoening.

Terug naar overzicht

 

Logo VVBTD