Logo VVBTD

 

15. ms haringvliet met auto s in het ijs w

 

De winter
De winter 1962-1963 slaat toe, hard en meedogenloos. De grootste vijand van de veerdiensten van de R.T.M. was de ijsgang. Bij strenge vorst voerden de rivieren uit het oosten veel drijfijs aan. Vooral het Haringvliet lag snel dicht, omdat het water relatief zoet was. Als de ijstoestand dat noodzakelijk maakte, werden er ijsbrekers ingezet. In de eerste maanden van het jaar was de ijstoestand op de rivieren zodanig, dat in de veerdiensten van Middelharnis– haven – Hellevoetsluis slechts met behulp van ijsbrekers een uiterst beperkte dienst kon worden onderhouden, waardoor een absoluut isolement van de eilanden Goeree–Overflakkee werd voorkomen. Dit was geen wonder, het ijs lag in schollen tot zes meter hoog en de rivieren lagen vol met kruiend pakijs. Deze dienst vergde het uiterste van het personeel. Maar het veelal van de eilanden afkomstige bootpersoneel kon de ijssituatie heel goed aan. Men kende het water van generatie op generatie, zodat het legendarisch doorvaren bij storm, mist of zware vorst feitelijk niet zo'n wonder was. Niettemin heeft de bemanning van de boot grote prestaties verricht: wanneer praktisch alle veerdiensten al stilgelegd waren voer de dienst Middelharnis–Hellevoetsluis en omgekeerd, gewoon verder.

foto: ms haringvliet met auto's in het ijs

13. IJsbrekers Maria Cornelia en de Nederland duwen het m.s. Haringvliet tegen de ponton. w

m.s. "Haringvliet" vermist

Op 5 januari 1963 was er grote spanning op het eiland en in Hellevoetsluis omdat van de Veerboot m.s. "Haringvliet" die om vier uur van Hellevoetsluis was afgevaren met vrachtwagens en ca. 200 passagiers om 19.00 uur nog niets was vernomen. Later bleek dat de veerboot door zware ijsgang op de rivier en door de mist op een zandbank was gelopen en daar enige uren had vastgezeten. Gevaar bleek er niet aan verbonden geweest, al bleek het voor de passagiers, waar onder ook vrouwen en kinderen, geen plezierige belevenis. Het radiobericht bracht bij familieleden van passagiers en bemanning grote ongerustheid. Zoals bekend duurt de normale vaart op het veer Middelharnis - Hellevoetsluis ca. 20 minuten tot een half uur en bij ijsgang soms wel twee uur, zodat er de eerste uren geen ongerustheid over het uitblijven bestond. Toen het echter steeds later werd en er totaal niets van de "Haringvliet" werd vernomen ook geen signalen nam de spanning toe en is men met de "Goeree", een motorboot van Thomsen's Havenbedrijf, de rivier opgevaren om te gaan zoeken. Dit scheepje had geen radar aan boord en keerde een uur daarna zonder resultaat terug. Intussen waren de autoriteiten gewaarschuwd, burgemeester P.W. Hordijk probeerde twee sleepboten van de Rijkswaterstaat die in de tramhaven lagen in de vaart te krijgen maar de chef Dordrecht maakte bezwaar, omdat deze boten niet van radar voorzien zijn.

Volgende week gaan we verder met het verhaal van Ellen en Ashley en dan met sneeuw, vorst en mist op het Haringvliet.

foto: IJsbrekers Maria Cornelia en de Nederland duwen het m.s. Haringvliet tegen de ponton 

Terug naar overzicht

 

Logo VVBTD